زندگی جای دیگریست ...

Welcome to Australia ...

00faraway00 — Tue, 02 Dec 2008 18:51:18 GMT

فکر کنم داره باورم میشه، هرچند به سختی! هر وقت دوباره نگران واقعی بودنش میشم یه دور میرم مهر ویزا رو تو پاسم چک می کنم! نه جداً واقعیه! واقعاً ویزای ما بعد از 10 ماه و سه روز تو دستمه! فقط 10 ماه و 3 روز! با یه استیکر خنده دار و بقول دوستان زشت (هرچند من دلم نمیاد اینو بگم!)، که ما رو به یه دنیای جدید و کاملاً متفاوت دعوت می کنه! نمی دونم باید از کی تشکر کنم، نمی دونم چجوری این معجزه رو تفسیر کنم، حتی نمی دونم به چه سندیتی سزاوار چنین پاداشی شدم. فقط امیدوارم لایقش باشم ...

این روزا بارها این جمله رو برای دوستانِ منتظر ویزا تکرار کردم "شرمنده ام! " و اینو صمیمانه و از ته قلبم گفتم چون میدونم خیلی از اونها با انتظارهای بیش از 22 ماه اونم از سال 2006 تا حالا، شاید خیلی سزاوارتر بودن، در مقابل ویزای من با 10 ماه و 3 روز انتظار که اصلاً بقول دوستان به صرف واژهء انتظار هم نرسید! اگه بگم خیلی خوشحالم دروغ گفتم! چون چیزی دریافت کردم که از سال 2005 تا حالا برای هیچ کس، تکرار می کنم هیچ کس (!) اتفاق نیفتاده! و من اونقدر احمق نیستم که خیلی ساده ازش بگذرم و این فرصت دوباره شروع کردن رو از دست بدم. نمی دونم پستهای قبلیم در مورد اعتقاد من به "نشانه ها" در زندگی رو خوندین یا نه. نمی دونم مثل من به مرتبط بودن تمام اتفاقات زندگی معتقد هستین یا نه، ولی من با استناد به تک تک لحظه هایی که در این مدت گذشت، یه ردپای زیبا می بینم که دوست دارم برای تحلیلش مدتها وقت بذارم. می خوام به خودم ثابت کنم که سزاوار این موقعیت بودم، می خوام این فرصت بزرگ فقط به شادیِ زودگذرِ خاطره ای از امروزم به عنوانِ یه اتفاق بزرگ و عجیب و یک معجزهء خاک خورده ختم نشه! خیلی کار دارم! هنوز گیجم، ولی وقت ندارم زیاد گیج بمونم! وای خدایا خیلی خوشحالم ...

خیلیا هستن که دوست دارم ازشون تشکر کنم، خیلیا هستن که خیلی چیزا تو این مدت بهشون مدیونم، در سختیها و شادیهاش ... دوست داشتم یکی یکی اسم ببرم ولی شاید اینجا جاش نباشه وشاید کلمات برای تشکر کافی نباشن. فقط آرزو می کنم خودم یه روز در زندگی اونا همچین نقشی هرچند خیلی کوچیک در حد و اندازه های خودم داشته باشم ...

شادی هاتون بی پایان

...

آگاهانه یا ناآگاهانه، مساله اینست ... !

00faraway00 — Mon, 20 Oct 2008 06:46:18 GMT

خیلی اوقات وقتی داریم دنبال چیزی میگردیم - هرچیزی - از یه شیء کوچیک گرفته تا شخصیتِ یه آدم و یا حتی خودِ زندگی، به چیزایی میرسیم یا بهتره بگم پیداشون می کنیم که شاید حتی از اونی که دنبالش می گشتیم خیلی با ارزشتر باشن، که شاید حتی فراموش کرده بودیم گمشون کردیم! و گاهی اینقد ارزشمند، که دیگه سراغ چیزی که در واقع گمش کرده بودیم هم نمی گردیم، یا حداقل از اولویت خارج میشه! خیلی برام پیش اومده این قضیه، و همیشه برام جالب بوده چون باعث شده فکر کنم که شاید اصلاً پروسهء جستجو برای اون چیزی که اول بدنبالش بودیم درواقع یه جورایی بخاطرِ منتهی شدن به یه چیز مهمتر بوده. و این وسط همیشه بزرگترین نتیجه ای که بهش میرسم اینه که اصولاً مهم اینه که آدم دنبال چیزی باشه، اونوقته که برای رسیدن بهش شروع به حرکت میکنه و تو همین مسیره که به خیلی چیزا میرسه! تعجب نکنین، اینجوریم نگام نکنین! اصولاً عادت دارم از چیزای کوچیک به نتیجه های عجیب غریب برسم، برام مثل معماست و من بینهایت از حل کردن هر گونه مساله و معما و ... از این دست قضایا لذت می برم! ولی خواهشاً به این موضوع دقت کنین، یه مثال مضحکش شاید می تونه این باشه که مثلاً وقتِ گشتن دنبالِ لنگه جورابتون، یه قطعهء ریزِ از یکی از وسایلتون رو در یه جای ناممکن پیدا کنین که مدتها بخاطر گم کردنش و یونیک بودنِ اون قطعه، از استفاده از اون وسیله که خیلی دوسش داشتین و بهش نیاز داشتین محروم بودین!!! اون لنگه جوراب در هر صورت پیدا میشد ولی این وسط مهم این بود که گم شدنِ موقتِ یه لنگه جورابِ ناقابل، واسطهء پیدا شدن چیزی خیلی مهمتر از خودش شد! این مثال بی اهمیت رو زدم تا برسم به خیلی چیزای بزرگتر تو زندگی. مثالای بزرگ و رئال که تو زندگی برام نقش تعیین کنندهء مشابهی پیدا کردن زیاد دارم و مطمئنم همهء شما هم آگاهانه یا نا آگاهانه چنین تجربه ای داشتید، گرچه بهش توجه نکرده باشین. شاید از اینهمه کلمه بافتن بهم منظورم فقط این بود که آگاهانه دیدن این زنجیره ها، میتونه حداقل انگیزهء خوبی باشه برای محکمتر قدم برداشتن تو مسیرایی از زندگی که خیلی بی اهمیت به نظر میرسن، امُا شاید یکی از بزرگترین و مهم ترین تجربه های زندگیمون رو در کمین داشته باشن ... !

لینک به خاطرات ... !

00faraway00 — Sun, 28 Sep 2008 13:46:18 GMT

بخش بزرگی از علاقهء من به وسایل شخصیم رو، خاطراتی که ازشون دارم تعریف می کنه! که شاید باعث میشه به بعضیهاشون –بی توجه به ارزش مادی و صد البته باتوجه به درجهء علاقه م به اون خاطره- دلبستگی های ابنرمال و بیش از اندازه پیدا کنم! عجیب اینجاست که در بیاد آوردن جزئیات اون خاطرات هم حافظهء عجیبی دارم که به این حس دامن میزنه! و خیلی آسون میشه حدس زد که از دست دادنشون به هر نحوی چقدر برام آزار دهندست. انگار بخشی از پازل خاطراتم رو گم میکنم! انگار اون خاطرات یه جورایی با حضور اون اشیا –اگه حتی بشه به بعضیهاشون این کلمه رو نسبت داد!- سندیت پیدا می کنن! بارها به خودم یادآوری کردم که اون خاطره ها مستقل از همهء اونچه ازشون بجا می مونه، برای همیشه در ذهنم حک شدن، ولی نمی دونم چرا یه بخش سرتق و لجوج درونم به برقراری حلقهء ارتباطی بین یادآوریشون با اون وسایل اصرار می کنه! خیلی اوقات از دست این اخلاقم عصبانی میشم، یا شاید بهتر باشه بگم خسته میشم. دلم می خواد همشون رو بریزم دور تا به خودم ثابت کنم بازم وجود دارن! مثل میلیونها خاطرهء ثبت شده در ذهنم، بی هیچ سندیت بیرونی، که هرگز حتی هیچ بد سکتوری در مغزم هم نمی تونه از آرشیو خاطراتم پاکشون کنه، مگر خدای نکرده آلزایمر! اونوقت سبکتر بهشون دسترسی دارم، بدون ترسِ از دست دادن و یا گم کردنشون ...

من بینی (همون دماغ خودمون!) بینهایت حساسی –شاید تیز واژهء مناسبتری باشه!- دارم! تاکید می کنم بینهایت! کسایی که من رو خوب می شناسن لطفا موارد شگفت زدگیشون رو شهادت بدن !!! (البته شاید متولد سال سگ بودن هم بی تاثیر نباشه!) نتیجتاً می تونین بسادگی به این تحلیل برسین که دقیقاً همین قضیهء بالا و یادآوری خاطرات رو در مورد عطر، بو و خلاصه تمامی موارد استشمام شدنی دارم! البته مطمئنم همهء آدما در این مورد مشترکن، حالا من به خاطر حساسیت بیشترِ قدرتِ بویاییم، یه کمی بیشتر! یعنی فکر کنین یه عطر یا بوی خاص می تونه من رو دقیقا به خاطره ای که ازش دارم برگردونه، دقیقاً با همون احساسی که اون لحظه داشتم، چه خوب، چه بد! و البته تاثیر مستقلی که خود اون عطر به عنوان حق انتخابِ طرف، در مورد بخشِ هرچند کوچیکی از شخصیتش به من القا می کنه! خوشبختانه بو جزو وسایل قرار نمی گیره و بازهم خوشبختانه این مشکل بسادگی در مغزم با یه آرشیو دقیق و منظم از بوهای استشمام شده، حل شده!! وگرنه با این میزان قدرت بویایی که من دارم، در ثبتشون برای لینک دادن به خاطرات دچار مشکل جدی می شدم!!

حالا چرا اینا رو گفتم؟! چون بلاخره یه موقعی برای رفتن از ایران باید از خیلی از چیزهاییم که برام یادآور یه دنیا خاطره هستن بگذرم و بذارمشون و برم! دارم آروم آروم دلمو راضی میکنم! موجودیت باورپذیرِ هیچ چیز، وابسته به موجودیت فیزیکیش نیست، اما به اثرات فیزیکیش قطعاً ! شاید دیگه وقتش باشه برای آدرس دهیِ آرشیو خاطراتِ وابسته به اون سری وسایلم، بجای خودِ اون چیزها، لینک فنا ناپذیرتری انتخاب کنم. یه لینکِ دائمی و همیشه در دسترس؛ خودم ... !

بازهم بازی وبلاگی: سرزمین مادری ...

00faraway00 — Sat, 23 Aug 2008 16:46:18 GMT

خیلی وقته از استرالیا ننوشتم. شاید بین همهء پست هام کمتر از انگشت های یک دست بشه مطلب از رفتن و مهاجرت پیدا کرد. شاید اصلا اگه کسی از طریق دیگه ای ندونه که من هم جزو مسافران مسیر پر دغدغهء مهاجرتم، هرگز از پست هام -جز به ندرت و در حاشیه- نتونه این رو حدس بزنه. نمی دونم چرا اینجوریه! شاید چون دوست ندارم دیدنِ گذشتنِ ثانیه به ثانیه و پراضطرابِ لحظه های انتظار تو وبلاگم، لحظهء حال رو ازم دریغ کنه. شاید چون نمی خوام تخمین روز به روزِ این مسیرِ طولانی زود از پا بندازتم، و شاید چون لحظه های انتظار نوشتنی نیست ... خب هرکس یه جور از این مرحله میگذره و منم اینجوریشم! ولی همین جا و از همین تریبون (!) اعلام می کنم که اگه نه بیشتر از بقیهء دوستان مهاجرم، که حداقل به اندازهء اونها در لحظه های انتظار سهیمم؛ با همهء نگرانیها، بی صبری ها و اشتیاقش! ننوشتن اگه دلیلی بر خیلی مهم بودنِ قضیه به حساب نیاد، هرگز دلیل بر فراموش کردنش هم نیست! اینا رو برای مقدمهء این گفتم که بعد از مدتها گریز، دعوت به نوشتن از گوشه ای از افکارم در مورد مهاجرت شدم. دعوتی از طرف همراهِ کم طاقتی ها، بی حوصلگی ها، اضطراب و شوق رفتنم در این مسیرِ پر پیچ و خم، بهروز عزیزم، در یک بازی وبلاگی به نام" سرزمین مادری ". خسته شدین؟! بابا من هنوز شروعم نکردم، این تازه مقدمه ش بود!!

1. برای نیمه مهاجران استرالیا: چه چیزهای خوب و با ارزشی ممکنه باعث بشه که از رفتن منصرف بشین؟

(برای مهاجران استرالیا: "چه چیزهای خوب و با ارزشی ممکنه باعث برگشتنتون بشه؟")

- یه خواهش: فقط حرفهای خوب بزنید و غم و غصه دار نکنین جوابهاتون رو جان عزیزانتان!!

2. برای نیمه مهاجران استرالیا: چه چیزها و یا خاطرات ارزشمندی هست که وقتی اونجا رفتید ازشون با افتخار واسه اجانب صحبت می کنید؟

(برای مهاجران استرالیا: "چه چیزها و یا خاطرات ارزشمندی از سرزمین مادری تون به یاد دارید واسه افتخار کردن پهلوی اجانب!؟")

- یه خواهش: از ذکر جزئیات دریغ نکنید!!

با اجازهء بزرگترا سوالها رو بدون ترتیبی خاص، و اونجوری که دوست دارم جواب میدم:

احساس من در مورد ایران، جایی که به دنیا اومدم و برام اسم وطن داره، شاید در تمام دوره های زندگیم از یک جنس نبوده باشه. یادم میاد سال اول-دوم دبیرستان بودم که برای اولین بار این موضوع برام مهم شد! تو یه جمع از بچه های هم سن و سال در ترکیه در یه سفر تفریحیِ کوتاه مدت بودم که یکیشون ازم پرسید "دلت برای کشورت تنگ شده؟! واقعا دوست داری برگردی ایران؟!!!!" و با شنیدن جواب مثبت من، خیلی راحت و با حیرت برگشت گفت " but they are wild!!!!" شاید اون هم درست به اندازهء خودم بچه بود و بارِ سنگین کلمه ای که برای توصیفِ ملیتم در من تداعی کرده بود نمی فهمید! ولی من یادمه که با همهء وجودم برای اولین بار شدیداَ عِرق ملیم گل کرد! و با عصبانیت تمام هرچی انگلیسی به مغزم میرسید بلغور کردم تا بقول خودم از ملیتم در مقابلِ یه فرهنگِ تازه به دوران رسیده که به خودش اجازهء همچین اظهار نظر بی شرمانه و غیرمنصفانه ای میداد، دفاع کنم! شاید دیگه هرگز بعدها اون احساس رو به اون پررنگی، دوباره در خودم پیدا نکردم! چقدر اون لحظه انگیزه داشتم برای دفاع از ملیتم، و چقدر صادقانه از اصالتش دفاع می کردم! ولی مطمئن نیسنم که اگه امروز همچین بحثی دربگیره و من برای دفاع حضور داشته باشم، در مقایسه با اون موقع، پشت کلمات قلمبه سلمبه ای که به اقتضای سنم برای این منظور بکار می برم، بتونم اون انگیزه رو دوباره پیدا کنم! حتی اگه برای nامین بار توبه از دفعات پیشین، بازهم از اتفاقاتی مثل حضور تیم ملی فوتبال کشورم در جام جهانی بی نهایت ذوق کنم!

کلاَ زیاد و تا حد امکان به گذشته افتخار نمی کنم - مگر مواردی که تاثیرشون بی توجه به گذشت زمان، هنوز هم در زمان حال جاریه- چون از قدیم و ندیم گفتن "داشتم داشتم حساب نیست، دارم دارم حسابه!!" . بنابراین به تک تک ایرانیانی از سرزمینم افتخار می کنم که اسمشون رو به عنوان انسانهایی موفق در صدر مدارج بالای علمی، مدیریتی، صنعتی، دولتی، اقتصادی، ... در دنیا میبینم، گرچه شاید حتی نیمی از اونها حتی قادر به فارسی حرف زدن نباشند! و غصه می خورم از استعدادهایی که می بینم در همین سرزمین می تونن در همون جایگاه باشن و نیستند!

شاید یکی از چیزایی که میتونه من رو از رفتن منصرف کنه این باشه که یه هدف جایگزین به همون زیربنا و استحکام برای موندن پیدا کنم، که البته فعلا تا دوردستها همچین افقی برای رقابت نمی بینم! نمیرم استرالیا تا دنبال زندگی بگردم، که زندگی پیدا کردنی نیست، ساختنیه! و شاید اونجا فقط و فقط بستر بهتری باشه نسبت به اینجا، برای بنا کردنِ ساختارِ تعریف شدهء من از زندگی. یه خاک حاصلخیزتر برای شکوفاییِ آرزوهام! میرم چون رفتن، بخشی از رسیدنه، درست از لحظهء تصمیم گیری تا خودِ رسیدن! میرم چون به بودنِ خودم، زندگی رو مدیونم ...

نمی دونم فردا به بچه هامون میگن ایرانی، یا استرالیاییِ ایرانی تبار! نمی دونم که آیا اگه اون بچه ها که اصلا ایران به دنیا نیومدن خودشون رو ایرانی میدونن، ما هم که استرالیا بدنیا نیومدیم ولی بهش دلبستگی داریم، همونقدر خودمون رو استرالیایی میدونیم یا نه؟ که پس مفهوم وطن این وسط چی میشه؟ نمی دونم که بچه های نسل بعدِ مهاجران ما به کدوم بیشتر افتخار میکنن، که کجا رو بیشتر وطن خودشون میدونن، که آیا اصلا باید حتما یکیش رو انتخاب کنن؟ آیا مگه همونقدر که بچه های ما استرالیایی میشن، نسل دومی هایی که والدینشون از کشورهای دیگه مهاجرت کردن استرالیایی نیستن؟ آیا اینهمه ملیت با ریشه های متفاوت، ولی متولد و ساکن در یک کشور مشترک، نمی توننن هموطن باشن؟! شاید همین نسل دومی های مهاجرت، شروع و انگیزهء خوبی باشن برای شکستن مرزها، برای تعریف مفهوم بزرگتری از وطن ...

پ.ن : بابا این چه وضعشه آخه؟! هر کی رو می خواستم دعوت کنم یا بهروز دعوت کرده بود، یا از طریق بقیه دوستان دعوت شده بودن! خلاصه اینکه هیچکی واسه من نموند، حتی یه دونه! کارت دعوتِ خالی تا دلتون بخواد موجوده ، هر کس دوست داشت با اسم خودش پرش کنه و در بازی شرکت کنه. حضور سبز شما شادی بخش وبلاگ ماست!

و بلاخره کیس آفیسر ما نیز ظهور کرد

Peter Ashford عزیز، ممنونم که زود اومدی

و امیدوارم ویزامون رو هم به همین سرعت صادر کنی

از امروز همه چی خیلی مهمتره! امروز شروع اولین روزیه که احساس می کنم فاصله م با استرالیا بطور کاملا جدی کمتر شده. هم بینهایت خوشحالم، هم استرس دارم! انگار مدام یکی داره من رو می پاد! صمیمیانه آرزو می کنم همهء دوستان خوبم که مدتهاست در انتظارن و هنوز تکلیفشون مشخص نشده، خیلی سریع کارشون راه بیفته. اینجوری هممون باهم خوشحالیم

برامون دعا کنین

استرالیای عزیز، قول میدم دیر نکنیم و برات شهروندای خوبی باشیم

ممنون که برای همهء ما جا داری

...

دلتنگیهای آدمی را ...

00faraway00 — Thu, 07 Aug 2008 13:46:18 GMT

تا حالا شده کسی رو اینقدر دوست داشته باشی که دلت بخواد کمتر ببینیش؟! که بترسی یه وقت بارها دیدنش قداستش رو برات از دست بده؟! که نکنه عادی بشه؟! تا حالا شده کسی اینقدر برات عزیز بوده باشه که دلت بخواد شادیِ دیدنشو آروم آروم مزه کنی؟! اشتباه نکن؛ لزوماً از عشق حرف نمیزنم, و نه حتی فقط جنس مخالف. شاید حتی بشه به اعضای درجه اول خانواده هم تعمیمش داد! به نظرم باید تجربه ش کرده باشی تا بتونی درست درکش کنی. ببین من معتقدم گاهی برای نزدیک تر شدن نیاز به فاصله هست، به دلتنگی ... واسه همین گاهی دلتنگیام رو با هیچی تو دنیا عوض نمیکنم! گاهی فاصله (البته منظورم یه فاصلهء متناهی و تموم شدنیه) واسه محک زدنِ نزدیکی، و شاید یه جورایی رِفرِش کردنِ جزئیاتی در زندگی که از نزدیک توشون حل شدیم و فراموش کردیم چقد زیبان، لازمه. اینجوری نه شاید، که حتماً، لحظه های کنار هم بودنمون دیگه رنگ و بوی عادت نمیگیرن. شاید گه گاه با تلسکوپ دیدنِ رابطه های زیر میکروسکوپ، برای هممون کارسازتر باشه. اگه مدتهاست دلتون برای کسائیکه دوسشون دارین تنگ نشده، چون همیشه در کنارتون هستن، حتماً تجربه ش کنین! قبل از اینکه مفهوم اون فاصلهء متناهی به هر طریقی، نامتناهی بشه؛ قبل از اینکه برای دلتنگ شدن خیلی دیر بشه ...

بازنگری: احساس می کردم یه جای این پست کمه و حالا به کمک اولین کامنتی که برام گذاشته شد و البته خصوصی بود (!) مشکلم حل شد. پازل گمشدهء پستم رو پیدا کردم! موردی هست درست برعکس پست من! یعنی اینقدر طرف مقابل رو دوست داری که حتی وقتی در کنارته براش دلتنگی! و البته نه تنها بودن در کنارش برات رنگ و بوی عادت نمی گیره، بلکه نقل به مضمون "هر روز زیباتر" هم میشه. که البته رسیدن یه این درجه شرایط خاص خودش رو هم میطلبه. باید بگم اینم تجربه کردم! دلتنگی برای کسی که یه دنیا دوسش داری، اونم درست در کنار خودش! و شاید اگه اغراق نکنم، حتی در مواردی بیش از میزان حرفای بخش اول می تونه دردناک و درعین حال لذت بخش باشه. پارادوکس غریبیه و جالب اینجاست که فصل مشترک هردو دیدگاه بالا دلتنگیه! دلتنگی، زیباترین حسِ دردناک دنیا ...

زیباست مگه نه؟! ...

00faraway00 — Thu, 06 Mar 2008 13:46:18 GMT

" هرآنچه زیباست عزیز نیست ، هرآنچه عزیزست زیباست "

بودا

خیلی جملهء قشنگیه ، یا حداقل من قشنگ می بینمش . از اونایی که ناچاری برای هضم کاملش یک دقیقه مکث کنی . از همونا که برام یکی از باورای کلاسه نشدهء ذهنمو - که برای توضیحِ درخورش ، به ردیف کردن کلی کلمهء مربوط و نامربوط احتیاج دارم - با همهء ابعادش تو بازی با کوتاه ترین و گویاترین کلمات ممکن تصویر می کنه . مثل خیلی دیگه از واقعیتای سادهء زندگی که شاید گاهی نیاز به یادآوری دارن ... خیلی کلیشه ای میشه اگه بخوام توضیحش بدم ، بعضی چیزا مثل همین جملهء بظاهر ساده ،خودشون بی هیچ تعریفی کاملن ، و همینطور بعضی آدما ... نمی دونم تو زندگی شما اولویت با چیه ، نمی دونم زودتر تسلیم چیزی می شین که چشماتون می بینه ، یا اونی که یه جایی تو اعماق وجودتون درک میشه ، نمی دونم به چه ترکیبی از زیبایی و عزیز بودن تو انتخاب هاتون رضایت میدین ، ولی می دونم لیست زیبائی ها تموم نشدنیه و لیست عزیزان کوتاه ، و من آرزو میکنم که اگه یه روز بهم اجازه داده بشه تا حضور خودمو تو لیست اطرافیانم محک بزنم ، جزو دستهء دوم باشم تا اولی ... خیلی خودخواهم ؟! ... احتمالا همین الان از کل هر دو ستونِ لیستِ همگی حذف شدم !!

هــــــــــــــــــــــــــــــــــــــورا

بلاخره فایل نامبر ما رسید ، و ما هم شدیم جزو منتظران کیس آفیسر

دعای روز:

پروردگارا یک آفیسر مهربان و خونگرم و دوست داشتنی و دیگه آخر مرام و معرفت به ما عطا بگردان

آمــــــــــــــــــــــــــین !!

Back to past !!

00faraway00 — Thu, 28 Feb 2008 16:46:18 GMT

اخطاریه: خواندن این پست به افرادی که قدرت همذات پنداری و تخیل قوی و رویایی و ناراحتی قلبی (!) و از این چیز میزا دارن توصیه نمی شود، چون این پدیده مشکوک به مسری بودن است !! نگی نگفتی !!

چند وقتیه در راستای یه سری از خوابام که مدتها پیش دیدم و الان در واقعیت برام اتفاق می افتن و من از حیرت سعی می کنم باورشون نکنم، یه فکر عجیب و غریب مدام میاد سراغم، طوریکه می ترسم یه روز واقعی از آب در بیاد !!

فکر کنین یه شب بخوابین (اصلا چرا راه دور بریم، مثلا همین امشب!) و وقتی صبح پا می شین برگشته باشین به ۴ یا ۵ سال پیش، اونم در حالیکه همهء وقایع این چند سال رو با جزئیات به یاد میارین !! ... اولین برخوردتون با این قضیه مثبته یا منفی؟! یعنی خوشحال می شین از اینکه برگشتین، یا ناراحت که دوباره باید همهء این راه رو برین؟! راستش خیلی به این موضوع فکر می کنم و هنوز جواب خودمو نمی دونم !! مطمئن نیستم که اگه بر می گشتم کار مفیدتری انجام میدادم، و اینکه آیا در همون شرایط قادر به تصمیم گیری بهتری بودم یا نه !! البته میدونم که جواب این سوال بستگی به خیلی چیزا داره، که آیا ما تو تمام این سالها بهترین تصمیم ممکن تو شرایط اون لحظه رو گرفتیم یا نه، اینکه آیا الان با این دورنمای شفاف از آیندهء ۴-۵ ساله ای که ازش به عقب برگشتیم، جرات شکستن تصویری که گرچه پر ایراده ولی برامون آشناست رو در مقایسه با انتخاب یه مسیر جدید که هیچ تصوری از آیندهء احتمالیش نداریم ، داریم یانه !! سخت شد؟! ببخشید فقط می خواستم یکم از افکار مشوش این چند روزم رو با شما share کنم!! حالا همهء اینایی که بالا گفتم رو بی خیال ، بهم بگین اگه امشب برگشتم ۴-۵ سال پیش تکلیفم چیه؟! آخه من هنوز تصمیم نگرفتم !!

پ.ن: لطفا اگه تا صبح با این فکر خوابتون نبرد، یا اینکه فردا صبح پا شدین و دیدین واقعا این اتفاق براتون افتاده، زیاد تو دلتون به من بد و بیراه نگین !! خب من چه تقصیری دارم که ویروس این فکر مسریه!! حالا البته من ۴-۵ سال تا وقتی که به الان برسین و من وبلاگ بزنم و شما بیاین بهم بد و بیراه بگین وقت دارم، امیدوارم تا اون موقع یادتون بره!!

گمشده !! ... چی؟! کو؟! کجا؟! کی؟!

00faraway00 — Mon, 18 Feb 2008 18:46:18 GMT

خوبِت شد !! خوردی حالا ا؟! همینو می خواستی دیگه !! هی گفتم مواظب باش گمش نکنی ، هی گفتم نذارش دم دست ، میفته گم میشه ، گوش نکردی که نکردی !! حالا بکِش !! بله ؟! همین دور و وراست؟! خسته نباشی !! چه فایده وقتی حواست بهش نبود و یادت نیست کجا گذاشتیش !! آخه آدم چیز به این مهمی رو به همین سادگی از دست میده ؟! بله ؟! قایمش کرده بودی که مثلا ازش محافظت کنی ، اونوقت یادت رفت کجا قایمش کرده بودی ؟! که بلاخره پیداش می کنی ؟! خب معلومه که باید پیداش کنی !! وگرنه که دیگه با لیست طویلی از اشیاء شناخته شده و نشده ، فرق خاصی نداری !! من این حرفا تو کَتَم نمی ره ، یا زودتر پیداش می کنی ، یا دیگه اسم منو نمی بری !! راستی گفتی اسمت چی بود؟!!

اطلاعیه :

یک فروند (!) بهانهء زندگی گم شده ، از یابنده تقاضا می شود در صورت پیدا کردنِ مفقوده (!) بدون فوت وقت ، آنرا به همین آدرس مرسول دارد !! به یابندهء عزیز اشتراک مادام العمر این وبلاگ اهدا خواهد شد !!

دست به مهره حرکتِ ...!

00faraway00 — Mon, 04 Feb 2008 15:46:18 GMT

دنبال چی می گردی ؟! از زندگی چه انتظاری داری ؟! وایسادی ببینی مهرهء بعدی خودش کی جابجا میشه ؟! مگه قرار نیست یکی تو بازی کنی ، یکی اون ؟! مگه تا حالا غیر از این بوده ؟! نکنه فکر کردی تا حالاش باد مهره هاتو جابجا میکرده ؟! نه جناب ، جر زنی نکن !! نوبت توئه ، مهره تو بازی کن ... !!

چرا دستات می لرزن ؟ نترس ... فقط بهترین بازیتو بکن ... کسی آخرش ازت نتیجهء بازی رو نمی پرسه . مگه تا حالا نشده از یه شکست ارزشمند تو یه بازیِ سنگین ، خیلی بیشتر از یه بردِ بی ارزش تو یه بازیِ بیخودی لذت ببری ؟ پس از چی می ترسی ؟ اگه خوب باز کنی در هر دو صورت بردی . آخرِ این بازیم فقط خودت می مونی و حس رضایت و لذتی که از بازیت بردی ،... همین !! حالا مهره تو بازی کن ...

سقوط آزاد ... !

00faraway00 — Tue, 22 Jan 2008 07:46:18 GMT

لطفا یکی به آتش نشانی زنگ بزنه !! من الان یه مدته طولانیه که دارم از یه ارتفاعی میافتم پائین، ولی هنوز نخوردم زمین !! خودمو واسه درب و داغون شدن آماده کرده بودم، ولی حالا که می بینم وقت هست، خوب واسه چی بیفتم بمیرم !! بی زحمت آتش نشانی رو خبر کنین اون پائین منو تحویل بگیرن !!

امممم !! حالا که بیشتر فکر شو می کنم و هر جوری حساب می کنم، تا حالا باید رسیده باشم زمین، یا شاید بهتر باشه بگم با مغز رفته باشم تو زمین !! پس یه جای قضیه ایراد داره، و اونم به نظرم اینه که من اصلا از هیچ بلندی ای نیفتادم !! اصلا کی گفته بالا و ارتفاع، یعنی بلندی ،و پائین و زمین، یعنی کوتاهی؟ و اینکه تازشم آدم همیشه از بالا میافته پائین؟! شاید من پائین بودم، حالا دارم میافتم بالا ؟! نمیشه؟! کی گفته نمیشه؟! شاید هممون زمین رو سر و ته فرض کردیم!!! ببینین من الان یه مدته درازیه که دارم با سرعت و شتاب ناشی از یه گرانش احتمالی (!) سقوط می کنم ، اگه دقت کنین صدای باد رو وسط حرفام می شنوین: (هههووووووو !!!!!... ) !!! خب حالا من این وسط بین زمین و هوا، با این سرعت و شتاب مافوق صوت، در حال سقوط و البته مشغول فلسفه بافی (!) به این نتیجه رسیدم که سقوط لزوما از بالا به پائین نیست ! چون در اون صورت من الان دربست تو جهنم نشسته بودم ! ولی از اونجایی که هنوز دارم تو این حالِ تعلیق (!) آسمون ریسمون به هم می بافم، میشه نتیجه گرفت که برخلاف نظر همتون، کل دنیا برعکسه !! و من اصلا برام مهم نیست که من تنها مورد برای اثبات این قضیه هستم !! چون بهرحال یه مثال نقض برای رد کردن کل یه نظریه جهانشمول کافیه !! حالا شما بی خیال این قضیه بشین که بقیه موارد به تعداد کل پدیده های بشری هم ناقض کشف منن!! بعدها در تاریخ از من بیشتر خواهید خوند !!! ...

بله؟!! آسایشگاه روانی؟!! نه عزیز من گفتم آتش نشانی!!! بله؟!! به اون بیشتر احتیاج دارم؟!! شاید !!! ...

پ.ن: دقایقی پیش، بهروز پست من رو پیش از پابلیش شدن، از سمع و نظر گذروند !! و آخرش که تموم شد گفت: خب عزیزم منظورت کلا چی بود ؟!! ... حالا اگه همهء شما دوستان عزیز هم همین نظر رو دارین تعارف نکنین، شاید حق واقعا با بهروز باشه !!

دفاعیه: این پست صرفا جهت بیانِ آنچه بود که از ذهنم بواسطهء حس حقیقیِ تعلیق گذشت ، و هیچ ارزش قانونی دیگری ندارد !!

هـــــــــــــــــــــــــــــــــــــورااااااااااااااااااااااا

حالا دیدین این سقوط آزاد اومد داشت؟!! آخه بلاخره بعد از ۳ ماه و ۵ روز ...

لاج شدیم

...اینم از قدم دوم به سوی استرالیا ، پیش بسوی مرحلهء بعد ...

پ.ن در پ.ن! :همچنان در حال سقوط می مانیم شایدFile Number مربوطه نیز زودتر ظهور کند!!!

آریا ، مهرداد و دامون عزیز هم امیدوارم هرچه سریعتر لاج کنن تا این شادی رو باهم جشن بگیریم

با بهترین آرزوها برای همگی